1. Plattdeutsche Sprache

   Die Idee

2. Plattdeutsche Gedichte

Däi Krankheit vam Pastauer Schmidt

Un usse Pastauer Schmidt, däi kunn siit vätten Daagen nix.
Häi kunn nix irten, un nix Drinken.
Hai wass söe matt, fast tem tesammen sinken.
Häi schickt tem Brauer Jan.
Däi sall tem Schöper Astmir gahn.
"Bruder Jan, was du siehst auf dem Papier
sind Haare von meinem Haupte hier.
Die sollst Du hin zum Schäfer Astmir tragen.
Der wird Dir daraus meine Krankheit sagen!"
Däi Jan geiht loss bis datt häi kümmt op äine Wiese.
Do wett däi Jan en bitzken niggewiise.
Häi wickelt op wurl dat Papeer,
Et kämm en Wind, däi Hoor flöhn fuert, un lääg wass dat Papeer?
Watt maken nui op düsse Wiese, Watt maken nui op düsse Wiese?
Do suiht häiI grasen äine fätte Liese .
Däi hirt am Stäert däi gliiken witten Hoor,
wüe oppen Koppe usse Häär Pastor!
Häi nimmt siin Mässer ruit, schnitt wicke aff,
Datt sind würklich gnau söe witte Hoor,
wie däi vam Koppe det Pastoors.
Däi Schöper kritt däi Hoore unnert Mikroskop.
Däi Schöper kickt sick fast däi Oogen uit.
"Je,Läiwe Mannn, ick sinn de Krankheit op de Spuer.
Doch ach, däi iss gans giggen däi Natuer.
Do helpt kein Schmeeren un kein Salwen.
Häi mott in Vätten Daagen "Kalwen. "

Zur Verfügung gestellt von Aenne Fründt



Das folgende Gedicht stammt von
Käthe Clausmeyer-Glaen

Et Poerparadäis

Do singet un prohlet de Luie säo vill
van Elbe- un Weserstrand.
Ick weit wat Schönres te mällen
iut än Paderbürner Land:

Do riusket unnern Däome
än Water sülwerkloer
mk fast dreihunnert Quällen,
un dat is use Poer.
Jut Miuerritzen un Fäogen,
do flütt an Wäterken riut,
un säo entsteiht ne Bieke,
dei suiht ganz stödig iut
un is gläik stark un düde,
drüfft Mühlenräer an.
Wo güfft et säowot woll naumol,
diu niegenkläoke Mann?

Se hett fäif starke Arme—
ick make ju nix wäis—
mit dreien winget un wiäwet se
et Poerparadäis:
Do suihste Büske un Bäme,
Kastanjen, Birken, Wäin
un Esken un hauje Pappeln.
Et könnt kium schöner säin.
Un Swäne swömmt up'n Water,
un Kinner spielet im Sann
un hüppkert up dän Päen
un laupt int Greune dann.
De Omas up dän Bänken
hätt graut Plasseier dran,
un dei stolten Opas,
dei gnüchelt dann un wann.
Se köert van allen Täien,
wiu schön do olles was.—
Doch wat se häi niu seihet,
dat makt ne auk vill Spaß.
Se briuket ni na London,
na Moskau un Paräis.
Se feulet sick van Hiärten wual
m'n Poerparadais.


Entnommen aus:
Käthe Clausmeyer-Glaen, „Fäldbläomenstruisk“,

Paderborn 1982, Seite20 f

Käthe Clausmeyer-Glaen

Use Alme

Use Alme, use Water,
use leiweste Kind,
wett äs kregel in'n Winter,
wenn et annre ni sind.

In'n Summer, do slickt se
säo nuselg dohenn
un momelt un dromelt
un versüppet am Enn.

Doch kümmet dann sachte
de Hiärwest int Land,
dann flütt weer't Water
üawer Griäser un Grant.

Un riusket un pliusket,
hett diusent Plasseier
un weit weer an Dutzend
ollerniggeste Leier.

Entnommen aus:
Käthe Clausmeyer-Glaen, „Fäldbläomenstruisk“,

Paderborn 1982, Seite 17